ایران تلکس: ۶۰ روز پس از آغاز تهاجم همهجانبهی آمریکا و در شرایطی که دکترینهای نظامی غرب فروپاشی قطعی را پیشبینی میکردند، جمهوری اسلامی ایران با حفظ پایداری مطلق زیرساختها و تمامیت ارضی خود، یک “معجزهی استراتژیک” را رقم زده است. این مقاومت بینظیر که در تضاد کامل با سرنوشت تلخ کشورهای تحت مداخله آمریکا قرار دارد، اکنون معادلات قدرت را دگرگون کرده و ماشین جنگی واشنگتن را در تنگه هرمز زمینگیر ساخته است.
يکشنبه 27 ارديبهشت 1405 - 16:32
کد مطلب : 10376
بیش از دو ماه (۶۰ روز) از آغاز تهاجم گسترده و همهجانبهی ایالات متحده آمریکا، به عنوان بزرگترین و سازمانیافتهترین ماشین ترور در جهان، علیه جمهوری اسلامی ایران میگذرد. در علم نظامی و محاسبات استراتژیک غرب، ۵۰ روز حملهی مستمر به یک کشور، فرمولی مشخص با خروجیهای تعریفشده دارد. بر اساس دکترینهای نظامی پنتاگون و تجارب تاریخی چند دههی گذشته، این حجم از آتش و فشار باید به فروپاشی کامل ساختارهای یک کشور بینجامد.
اما آنچه امروز در جغرافیای ایران در حال رخ دادن است، فراتر از یک ایستادگی ساده، یک «اعجاز ساختاری و اجتماعی» است که بازخوانی آن ضرورت امروز جبههی تبیین است. برای درک عظمت کاری که ملت و حاکمیت ایران در این ۶۰ روز انجام دادهاند، باید تصویر درستی از معنای حملهی آمریکا به یک کشور داشته باشیم؛ گزارهای که پیش از این در ویترین تاریخ معاصر به نمایش درآمده است. پیش از بررسی وضعیت ایران، نگاهی به کشورهایی که بعضی از آنها حتی وارد فاز جنگ سخت با آمریکا نشدهاند، اما صرفاً در دایرهی محاصره یا مداخله قرار دارند، ابعاد استراتژیک ماجرا را روشنتر میکند:
مدل عراق؛ فروپاشی امنیتی و انسانی
طبق تجارب گذشته، پیامد طبیعی چنین تهاجمی، تفتیش خانهبهخانه توسط چکمهپوشان آمریکایی، قتلعام مردان به بهانههای واهی و هتک حرمت و تجاوز به زنان و دختران بود؛ سناریویی که دموکراسیآوران غربی در بغداد و فلوجه به نمایش گذاشتند.
مدل افغانستان؛ نابودی زیرساختها
در این مدل، حملات پیدرپی معنایی جز نابودی کامل زیرساختهای ارتباطی، قطعی مطلق آب، برق و گاز و وداع تلخ با نظام بهداشت و سلامت نداشت.
مدل کوبا؛ دو ماه خاموشی مطلق
امروز نزدیک به دو ماه است که ارتش تروریستی آمریکا کوبا را تحت محاصرهی شدید قرار داده است. نتیجه؟ کشوری بدون برق و غرق در تاریکی، آن هم در شرایطی که هنوز حتی یک گلوله شلیک نشده و جنگی آغاز نگشته است.
مدل ونزوئلا؛ سرقت حاکمیت و قحطی انرژی
در کاراکاس نه جنگی رخ داده و نه محاصرهای در این سطح؛ تنها یک رئیسجمهور به صورت شبانه توسط عوامل نظام سلطه سرقت شده و امروز با سیطره و چنبرهی آمریکا بر منابع این کشور نفتخیز، مردم باید برای قطرهای بنزین پول خونشان را بدهند و شاهد صفهای ۲۴ ساعته در پمپبنزینها باشند.
مدل سوریه؛ صلح تحمیلی و تجزیه
دمشق که اکنون در فاز تنشزدایی و صلح نسبی است، جنوب غرب خود را تحت تصرف و اشغال مستقیم آمریکا میبیند و توان و جرئت کمترین تحرک و واکنشی را در آن منطقه ندارد.
مدل ایران: اعجاز ۶۰ روزه؛ ایران چگونه معادلات را جابهجا کرد؟
در میان این حجم از ویرانی در کشورهای همسایه و دوردست، کارنامهی ۶۰ روزهی جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با حملاتی که هر کدامش برای ساقط کردن و به خاک سیاه نشاندن یک نظام سیاسی و اجتماعی کافی بود، شگفتانگیز است.
ایرانِ امروز پس از دو ماه نبرد سخت، نهتنها یک وجب از خاک خود را به دشمن واگذار نکرده، بلکه ارکان حیات روزمرهی جامعه را کاملاً پایدار نگه داشته است. در کمترین سطح ممکن، انتظارات بینالمللی بر این بود که خدمات بانکی و اداری به طور کامل قفل شده و زندگی مردم زیر بار فشارهای خردکنندهی اقتصادی و اجتماعی، تا روزی که واشنگتن هوس تعیین تکلیف کند، له شود.
این اتمسفر برقرار در ایران که شاید برای شهروند ایرانی به یک عادت روزمره تبدیل شده، در نگاه ناظران بینالمللی و تئوریسینهای نظامی غرب، چیزی شبیه به یک «معجزهی استراتژیک» است. این پایداری ملموس، نعمتی الهی است که در سایهی جانفشانی نیروهای مسلح، مدیریت زیرساختها و صبر و بصیرت ملت حاصل شده است؛ تا جایی که امروز موازنهی قدرت دگرگون شده و این ارتش تروریستی آمریکاست که در تنگهای راهبردی به نام «هرمز» گرفتار شده است.
ما امروز مکلف به جهاد تبیین و روایت این پیروزی ساختاری هستیم؛ همانگونه که قرآن کریم بیان داشته است:
«وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» (ضحی/۱۱)؛ نعمتهای پروردگارت را بازگو و آشکار کن.
باید چشمها را شست، افق دید را از روزمرگیها به کلانروایتِ پایداری ملی ارتقا داد، این امنیت و ثبات اعجابآور در دل جنگ را روایت کرد و با شکر عملی و تبیینی آن، زمینه را برای پیروزی نهایی و زوال قطعی هژمونی آمریکا در منطقه فراهم ساخت.
«لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّكُمْ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ» (ابراهیم/۷)؛ اگر شکرگزاری کنید، قطعاً بر نعمت شما میافزایم و اگر ناسپاسی کنید، عذاب من شدید است.
اما آنچه امروز در جغرافیای ایران در حال رخ دادن است، فراتر از یک ایستادگی ساده، یک «اعجاز ساختاری و اجتماعی» است که بازخوانی آن ضرورت امروز جبههی تبیین است. برای درک عظمت کاری که ملت و حاکمیت ایران در این ۶۰ روز انجام دادهاند، باید تصویر درستی از معنای حملهی آمریکا به یک کشور داشته باشیم؛ گزارهای که پیش از این در ویترین تاریخ معاصر به نمایش درآمده است. پیش از بررسی وضعیت ایران، نگاهی به کشورهایی که بعضی از آنها حتی وارد فاز جنگ سخت با آمریکا نشدهاند، اما صرفاً در دایرهی محاصره یا مداخله قرار دارند، ابعاد استراتژیک ماجرا را روشنتر میکند:
مدل عراق؛ فروپاشی امنیتی و انسانی
طبق تجارب گذشته، پیامد طبیعی چنین تهاجمی، تفتیش خانهبهخانه توسط چکمهپوشان آمریکایی، قتلعام مردان به بهانههای واهی و هتک حرمت و تجاوز به زنان و دختران بود؛ سناریویی که دموکراسیآوران غربی در بغداد و فلوجه به نمایش گذاشتند.
مدل افغانستان؛ نابودی زیرساختها
در این مدل، حملات پیدرپی معنایی جز نابودی کامل زیرساختهای ارتباطی، قطعی مطلق آب، برق و گاز و وداع تلخ با نظام بهداشت و سلامت نداشت.
مدل کوبا؛ دو ماه خاموشی مطلق
امروز نزدیک به دو ماه است که ارتش تروریستی آمریکا کوبا را تحت محاصرهی شدید قرار داده است. نتیجه؟ کشوری بدون برق و غرق در تاریکی، آن هم در شرایطی که هنوز حتی یک گلوله شلیک نشده و جنگی آغاز نگشته است.
مدل ونزوئلا؛ سرقت حاکمیت و قحطی انرژی
در کاراکاس نه جنگی رخ داده و نه محاصرهای در این سطح؛ تنها یک رئیسجمهور به صورت شبانه توسط عوامل نظام سلطه سرقت شده و امروز با سیطره و چنبرهی آمریکا بر منابع این کشور نفتخیز، مردم باید برای قطرهای بنزین پول خونشان را بدهند و شاهد صفهای ۲۴ ساعته در پمپبنزینها باشند.
مدل سوریه؛ صلح تحمیلی و تجزیه
دمشق که اکنون در فاز تنشزدایی و صلح نسبی است، جنوب غرب خود را تحت تصرف و اشغال مستقیم آمریکا میبیند و توان و جرئت کمترین تحرک و واکنشی را در آن منطقه ندارد.
مدل ایران: اعجاز ۶۰ روزه؛ ایران چگونه معادلات را جابهجا کرد؟
در میان این حجم از ویرانی در کشورهای همسایه و دوردست، کارنامهی ۶۰ روزهی جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با حملاتی که هر کدامش برای ساقط کردن و به خاک سیاه نشاندن یک نظام سیاسی و اجتماعی کافی بود، شگفتانگیز است.
ایرانِ امروز پس از دو ماه نبرد سخت، نهتنها یک وجب از خاک خود را به دشمن واگذار نکرده، بلکه ارکان حیات روزمرهی جامعه را کاملاً پایدار نگه داشته است. در کمترین سطح ممکن، انتظارات بینالمللی بر این بود که خدمات بانکی و اداری به طور کامل قفل شده و زندگی مردم زیر بار فشارهای خردکنندهی اقتصادی و اجتماعی، تا روزی که واشنگتن هوس تعیین تکلیف کند، له شود.
این اتمسفر برقرار در ایران که شاید برای شهروند ایرانی به یک عادت روزمره تبدیل شده، در نگاه ناظران بینالمللی و تئوریسینهای نظامی غرب، چیزی شبیه به یک «معجزهی استراتژیک» است. این پایداری ملموس، نعمتی الهی است که در سایهی جانفشانی نیروهای مسلح، مدیریت زیرساختها و صبر و بصیرت ملت حاصل شده است؛ تا جایی که امروز موازنهی قدرت دگرگون شده و این ارتش تروریستی آمریکاست که در تنگهای راهبردی به نام «هرمز» گرفتار شده است.
ما امروز مکلف به جهاد تبیین و روایت این پیروزی ساختاری هستیم؛ همانگونه که قرآن کریم بیان داشته است:
«وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» (ضحی/۱۱)؛ نعمتهای پروردگارت را بازگو و آشکار کن.
باید چشمها را شست، افق دید را از روزمرگیها به کلانروایتِ پایداری ملی ارتقا داد، این امنیت و ثبات اعجابآور در دل جنگ را روایت کرد و با شکر عملی و تبیینی آن، زمینه را برای پیروزی نهایی و زوال قطعی هژمونی آمریکا در منطقه فراهم ساخت.
«لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّكُمْ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ» (ابراهیم/۷)؛ اگر شکرگزاری کنید، قطعاً بر نعمت شما میافزایم و اگر ناسپاسی کنید، عذاب من شدید است.
منبع : ایران تلکس
نویسنده : سیدمهدی نورانی
برچسب ها
آخرین عناوین
